تقدیم به فرزاد کمانگر معلم محبوب و سمبل مقاومت

«گفتن»
گر فتم سراغت، تاگویمت رازی.
درون دل خفته است
پرنده ای بی قرار مهجور
می زند پر به هر سو، می کشد انتظار
گویمت باز، قصه ای از چهار فصل
هر فصلش شعریست از زیستن
آخر مرا حدیث یست
با معنائی خفته در دل
باز خواهمت گفت، این قصه را
نه به یک بار، به صد بار!
ای کاش با من بودی
تا قصۀ آن کاروان گریخته از کویر
آنجا که هر بوسه با مرگ می زند پر


آنجا که ارزش انسان برابر ست با یک لقمه نان.
بابی صدائی.
آنجا که حاکمانش مار هفت سر ند
ای کاش با من بودی
تا قصه ی دخترک در بند
قصه ی پسر بچۀ فقیر
قصۀ زن سنگ سار شده
که خلایق غرق تماشایش بودن
قصۀ مرد حلق آویز شده در میدان شهر
قصۀ چشمۀ آلوده به خون
همه آن قصه ها
اما تنها با تو بودن
آرامشی ست مرا
شه مه  سلواتی

برچسب‌ها: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: